എത്ര പെട്ടെന്നാണ് ചിലർ നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരാകുന്നത്!(ഐശ്വര്യ സാനിഷ്)

sponsored advertisements

sponsored advertisements

sponsored advertisements

8 May 2022

എത്ര പെട്ടെന്നാണ് ചിലർ നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരാകുന്നത്!(ഐശ്വര്യ സാനിഷ്)

വൈകുന്നേരമായിത്തുടങ്ങുന്നു .അറേബ്യൻ -അക്കേഷ്യ മരങ്ങൾ ഇടതൂർന്നു നിൽക്കുന്ന റോഡിലെ private farm access എന്ന ബോർഡ് കണ്ടാണ് ഞാനീ പോക്കറ്റ് റോഡിലേക്ക് കയറിയത്.കുറച്ചധികം ഉള്ളിലേക്ക് പോന്നപ്പോൾ ഒരു വലിയ ഇരുമ്പു ഗേറ്റിനു മുൻപിൽ റോഡവസാനിക്കുന്നതായി കണ്ടു.ഗേറ്റിനു പുറത്ത് ആഫ്രിക്കൻ വംശജനായ ഒരു സെക്യൂരിറ്റിയിരിക്കുന്നുണ്ട് . അയാളെനിക്ക് അകത്ത് കടക്കാനനുവാദം തന്നു. മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ഗേറ്റ് രണ്ടായിത്തുറന്നു.
ഞാനിപ്പോൾ ജബൽ ഹഫീത്ത് മലനിരകളുടെ താഴ് വരയിലെ അതിമനോഹരമായൊരു തോട്ടത്തിലാണ്.വിശാലമായി പരന്നു കിടക്കുന്ന തോട്ടം. നഗരത്തിൽ നിന്നും വളരെയകലെയാണിത്.വിജനം .ആകെപ്പാടെ പച്ചപ്പ്,തണുപ്പ്.മരുഭൂമിയിലിങ്ങനൊന്ന് ഞാനാദ്യമായി കാണുകയാണ്.തോട്ടത്തിനു നടുവിലൂടെ ഒരു മണൽ പാത നീണ്ടു കിടക്കുന്നു.ഞാൻ നടക്കാൻ തുടങ്ങി.ഇരുവശങ്ങളിലും ഈന്തപ്പനകൾ തിങ്ങി നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട് . ഇത്‌ ഈന്തപ്പഴം പഴുത്തു തുടങ്ങുന്ന സമയമാണ്. പച്ചയും മഞ്ഞയും നിറത്തിൽ ഈന്തക്കുലകൾ കയ്യെത്തുന്ന ദൂരത്ത്. പത്തു പതിനഞ്ച് മിനിറ്റോളം ഞാൻ നടന്നു.പിറകിൽ ഇടുങ്ങിയ നീണ്ട മണൽവഴിയും കുറേ ഈന്തപ്പനകളും ആകാശത്ത് കറുത്തിരുണ്ട മേഘങ്ങളും മാത്രം.ലേശം പേടി തോന്നാതിരുന്നില്ല. എന്തായാലും ഞാൻ മുന്നോട്ടു നടന്നു.
പാതയവസാനിക്കുന്നത് മണ്ണുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഒരു വീടിനു മുന്നിലാണ് .മുറ്റത്ത് സെക്യൂരിറ്റി പറഞ്ഞതു പോലെ തോട്ടത്തിന്റെ ഉടമകളായ മധ്യവയസ്കനായ അറബിയും അവരുടെ ഭാര്യയും നിൽക്കുന്നുണ്ട്. പരമ്പരാഗത രീതിയിലുള്ള കന്തൂറയും അബായയുമാണ് വസ്ത്രം.വശ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവരെനിക്ക് സലാം പറഞ്ഞു. ഞാൻ സലാം മടക്കി.തോട്ടം കാണുവാൻ ഇടയ്ക്കിടെയിങ്ങനെ സന്ദർശകറുണ്ടാവാറുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു.ഇപ്പോൾ ഞാൻ മാത്രമേയുള്ളു.അവർ അറബിയിൽ എന്തെല്ലാമോ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്റടുത്തേക്ക് നടന്നു വരികയാണ്.അത്യാവശ്യം പിടിച്ചു നിൽക്കാനുള്ള വിവരമേ ആ ഭാഷയിലെനിക്കുള്ളൂ. അവരുടെ ശരീരഭാഷയിൽ നിന്നും എന്നെ അവർ വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തേക്ക് ക്ഷണിക്കുകയാണെന്ന് മനസ്സിലായി.


ഞാനവർക്ക് പുറകിലായി നടന്നു. വീടിന്റെ പിൻവശം മുഴുവൻ മധുരം കിനിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന പല വിധം പഴങ്ങൾ കായ്ച്ചു നിൽക്കുന്നു . പല വലിപ്പത്തിലുള്ള മധുര നാരങ്ങകൾ, സപ്പോട്ട, ജാതിക്ക, ഉറുമാമ്പഴം, എനിക്ക് പേരറിയാത്ത എത്രയോ പഴങ്ങൾ വേറെയും..കുറേയെണ്ണം നിലത്ത് വീണു കിടക്കുന്നു. പക്ഷികളത് കൊത്തി യെടുത്ത് ഞങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും പറന്നു കളിക്കുന്നു . ഇതെന്തു മനോഹരമായ കാഴ്ചയാണ് !കിളികളുടെ ശബ്ദമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കേൾക്കുന്നില്ല.ഞാനല്പ നേരം കണ്ണും മിഴിച്ച് അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.അയാൾ ‘നടക്കൂ’ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ മുന്നോട്ട് കൈ നീട്ടിക്കാണിച്ചു. മുന്നിൽ ചെമ്മണ്ണു കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയൊരു മതില് കാണാം.അതിനു നടുവിൽ മരത്തിന്റെ,ചെറിയൊരു ഗേറ്റ്. അറബി തല കുനിച്ച് അപ്പുറം കടന്നു. പിറകേ ഞാനും .
എന്റെ ദൈവമേ.. ഞാനെവിടെയാണെത്തിയിരിക്കുന്നത്?സ്വർഗപ്പൂന്തോപ്പിലോ??. ഏക്കറോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന അതിമനോഹരമായൊരു പൂന്തോട്ടം!പല നിറങ്ങളിലുള്ള പല തരം പൂക്കൾ കാറ്റത്തങ്ങിനെയാടിക്കളിക്കുന്നു.ഡസൻ കണക്കിന് പനിനീർ പൂക്കൾ,തെച്ചി, ചെണ്ടു മല്ലി,മൊസാണ്ട,ബോഗൻവില്ലകൾ …..അങ്ങിനെ-യങ്ങിനെ… ഏതിനാണേതിനാണേറ്റവും ഭംഗി?അന്തരീക്ഷം നിറയെ പൂക്കളുടെ മദിപ്പിക്കുന്ന സുഗന്ധം.എനിക്ക് കണ്ടിട്ടും കണ്ടിട്ടും മതിയാവുന്നില്ല ആ കാഴ്ച!
അടുത്തെവിടെയോ ഒരു അരുവിയുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു.വെള്ളമൊഴുകിപ്പോകുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം.ഞങ്ങൾ വീണ്ടും നടക്കാൻ തുടങ്ങി. അറബിയുടെ ഭാര്യയപ്പോൾ പിറകിൽ നിന്നുമെന്തോ പറഞ്ഞെന്നെ വിളിച്ചു .ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.ഒരു കൈക്കുടന്ന നിറയെ മുല്ലമൊട്ടുകളെനിക്ക് നേരെ നീട്ടിക്കൊണ്ട് നിൽക്കുകയാണവർ. ഞാനത് മേടിച്ചാർത്തിയോടെ മണത്തു.
ഓഹ്,!ആ കാണുന്ന മലനിരകളും, മരുഭൂമിയും അറബിക്കടലും കടന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് മൈലുകൾക്കപ്പുറത്തുള്ള എന്റെ മുറ്റത്തെത്തിയ പോലെ.പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്തൊരനുഭൂതി!
അപ്പോഴേക്കും സന്ധ്യയായിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു .താഴ്‌വരയിൽ മഞ്ഞിറങ്ങി വരുന്നത് കാണാനെന്തു ഭംഗിയാണ്!
ഞങ്ങൾ മൈലാഞ്ചിച്ചെടികൾ നട്ടു വളർത്തിയ പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ അതിർത്തിയെത്തിയപ്പോഴേക്കും മഞ്ഞുപാളികൾക്കിടയിലൂടെ മഴ പൊടിയാൻ തുടങ്ങി. കുറച്ച് കൂടി മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോഴേക്കും മഴയുടെ ശക്തിയേറി വന്നു . ഇനി രക്ഷയില്ല.കണ്ടുതീരാനിനിയുമെന്തൊക്കെയോ ബാക്കി വെച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ അവർക്കൊപ്പം വേഗത്തിൽ തിരിച്ചു നടന്നു.എനിക്ക് വല്ലാത്ത നിരാശയും സങ്കടവും തോന്നി.
മഴ മാറും വരെ അവരെന്നെ പോകാനനുവദിച്ചതേയില്ല. പുറത്തെ മഴയും കണ്ട് ഞാനാ മൺവീടിനകത്തിരുന്നു.അത്തറും ഊതും മണക്കുന്ന ഒറ്റമുറി. പഴയൊരു ഗ്രാമഫോൺ,പല വലിപ്പത്തിലുള്ള ഭംഗിയുള്ള കൂജകൾ, ഭിത്തിയിലൊരു റാന്തൽ, ഒരു തടിക്കട്ടിൽ,കിളി വാതിലുകൾ.നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപുള്ള അറേബ്യയിലെ ഒരു വീട്ടിലിരിക്കുന്ന പോലെത്തോന്നിയെനിക്ക്.
കാവയും (അറബികളുടെ ഒരു പാനീയം)പഴുത്ത ഈന്തപ്പഴവും, തോട്ടത്തിലെ പഴങ്ങളും നിരത്തി അവരെന്നെ സൽക്കരിച്ചു.എന്ത് സ്നേഹമാണീ മനുഷ്യർക്ക്!
നേരം വൈകുന്നു.പുറത്ത് മഴയിപ്പോൾ കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇരുട്ട് പരക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ഞാനവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി.ആ സ്ത്രീ പിറകിലൂടെ വന്ന് എന്റെ കൈ പിടിച്ച് കയ്യിലൊരു മുത്തം തന്നു.പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്തൊരു സന്തോഷം.എത്ര പെട്ടെന്നാണ് ചിലർ നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരാകുന്നത്!
ചില നേരങ്ങളിൽ മനുഷ്യരോട് മനസ്സ് തുറന്നൊന്നു നന്ദി പറയാൻപോലും നമ്മുടെ കയ്യിലെ ഭാഷയൊന്നും മതിയാവുന്നില്ലല്ലോ എന്നോർത്തു.
തിരിച്ച്,ഈന്തപ്പനകൾക്ക് നടുവിലൂടെ, നീണ്ട മണൽ വഴിയിലൂടെ ജബൽ ഹഫീത്ത് മലകളിൽ നിന്നുമിറങ്ങി വന്ന കാറ്റിനൊപ്പം, ഞാൻ വേഗംവേഗമോടാൻ തുടങ്ങി.പിറകിൽ,കത്തിച്ച റാന്തൽ വിളക്കും പിടിച്ച് രണ്ടു പേർ ഞാൻ മറയുന്നതും നോക്കി നിൽക്കുന്നു!!
കാറിപ്പോൾ നഗരത്തിലൂടെ പോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
ഇത്രയും നേരം ഞാനെവിടെയായിരുന്നു? സ്വപ്നത്തിലായിരുന്നോ?അതോ താഴ്‌വരയിലെയൊരറബിയുടെ തോട്ടത്തിലോ??

ഐശ്വര്യ സാനിഷ്