ബാബുക്കയുടെ നാട്ടിലൂടെ ( കെ.കെ.മേനോൻ )

sponsored advertisements

stevencrifase

sponsored advertisements

sponsored advertisements


17 April 2022

ബാബുക്കയുടെ നാട്ടിലൂടെ ( കെ.കെ.മേനോൻ )

നാലു പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപേയുള്ള കോഴിക്കോട്ടെ ജീവിതവും, പിന്നീട് അവിടേക്കുള്ള നിരന്തരമായ യാത്രകളും സമ്മാനിച്ച മധുരാനുഭവങ്ങൾ ഏറെയാണ്. കോഴിക്കോട് എനിക്ക് നൽകിയ പ്രണയാനുഭവങ്ങൾ മിട്ടായിത്തെരുവിലെ ഹൽവയെപ്പോലെ മാധുര്യമേറിയതായിരുന്നു എങ്കിലും ബാബുക്കയുടെ ഗാനങ്ങളിലേതുപോലെ നറുനൊമ്പരങ്ങൾ ഏറെ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു ആ കാലങ്ങൾ. പൂർണനിലാവിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന കല്ലായിപ്പുഴയും, ഒരു സ്വാന്തനമേകി വന്നു തഴുകിയ ഇളം കാറ്റും, ദൂരെ നിന്നും കേട്ടിരുന്ന ഗസൽ സംഗീതത്തിന്റെ ഈരടികളും പ്രണയർദ്രമായ രാവുകൾക്കു മിഴിവേറെ നൽകിയിരുന്നു.

വളരെ ചുരുങ്ങിയ കാലം, അതായത് 4 മാസം, കോഴിക്കോട്ടെ പ്രശസ്തമായ ഒരു കോളേജിൽ ചേർന്നു പഠിക്കാനുള്ള അവസരം എനിക്ക് ലഭിച്ചു. നിരവധി നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ ലഭിച്ച ആ നാളുകളിൽ നടന്ന രസാവഹമായ, മറക്കാനാവാത്ത ചില അനുഭവങ്ങൾ, കാലം ഏറെ കടന്നു പോയെങ്കിലും, ഇപ്പോഴും നല്ല ഓർമകൾ തന്നെയാണ്… ചില പ്രണയമോഹങ്ങൾ, ആരുടെയും ജീവിതത്തിൽ കൗമാര യൊവ്വനകാലങ്ങളിൽ നടക്കാൻ സാധ്യത ഏറെയുള്ള ചില പ്രണയവിചാരങ്ങൾ എന്നൊക്കെ വിശേഷിപ്പിക്കാം.

അന്നവിടെ പഠിച്ചിരുന്ന സുന്ദരിയായ ഒരു പെൺകുട്ടി. ശാലീനതയുടെ പര്യായം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ അതൊരിക്കലും അതിശയോക്തി ആവില്ല. പിൽകാലത്തു വന്ന ” ശാലിനി എന്റെ കൂട്ടുകാരി ” എന്ന സിനിമയിലെ ശോഭയുടെ അതെ മുഖച്ചായ. നിഷ്കളങ്കത തുളുമ്പി നിൽക്കുന്ന മുഖം.. ആരെയോ തിരയുന്ന മാതിരി ആ കണ്ണുകൾ നിരന്തരം എങ്ങോട്ടൊക്കെയോ നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു. “തേടുന്നതാരെ ഈ ശൂന്യതയിൽ” എന്ന ബാബുകയുടെ അനശ്വരഗാനത്തെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു അവളുടെ കണ്ണുകൾ….. അറിയാത്ത ഭാഷയിൽ എന്തോ പറയുവാനാഗ്രഹിക്കുന്ന ഈറൻ മിഴികൾ…
ആരും കണ്ടാൽ ഒന്നു കൂടി നോക്കുവാനാഗ്രഹിക്കുന്ന മുഖം.ഞാനും എന്റെ കൂട്ടുകാരും അവളുടെ വരവും കാത്ത് കോളേജ് ഗേറ്റ്റിനരികെ കാത്ത് നിൽക്കുക പതിവായിരുന്നു. വെറുതെ ഒന്നു കാണുക അതിലുപരി വേറെ ഉദ്ദേശം ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ക്ലാസ്സുകൾ തീരുവാൻ 1 മാസം മാത്രം അവശേഷിച്ചിരുന്ന ആ നാളുകളിൽ ഒരു ദിവസം രാവിലെ കോളേജ് ഓഫീസിന്റെ സമീപത്തു നിന്നിരുന്ന അവൾ എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ചെറുതായി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ച്, തനിച്ചായിരുന്ന എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് ഒരു മുഖവുരയുമില്ലാതെ “എനിക്ക് തന്നെ ഇഷ്ടമാണ്” എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ആകെ സ്തംഭിച്ചു പോയി. കൂടാതെ ഞാൻ അയച്ച ലെറ്റർ മൂന്നോ നാലോ പ്രാവശ്യം വായിച്ചുവെന്നും നല്ലൊരു പ്രണയകാവ്യം പോലെ മനോഹരമാണെന്നും പറഞ്ഞു.ഞാൻ അത്‍ഭുതപ്പെട്ട്, തിരിച്ചു എന്തെങ്കിലും പറയുവാൻ വാക്കുകളില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കുവാൻ എന്ന പോലെ അവൾ എന്നോട് ” പേടിക്കേണ്ട, ഞാൻ ആരോടെങ്കിലും പറയുമെന്ന് വിചാരിച്ചു വിഷമിക്കേണ്ട ” എന്ന് പറഞ്ഞ് നടന്നകന്നു.

ആദ്യത്തെ ഒരു പ്രണയാനുഭവം. എനിക്ക് ആ കുട്ടിയോട് പ്രാത്യേകിച്ച് ഒരു പ്രേമമോ, ഇഷ്ടമോ ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന സത്യം സുഹൃത്തുക്കൾക്കു അറിയാമായിരുന്നു എങ്കിലും നടന്ന സംഭവം അവരോട് സൂചിപ്പിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ ഉറകെയുള്ള കൂട്ടച്ചിരി എന്നെ പ്രകോപിതനക്കി. കാര്യം കൂടുതൽ ഗൗരവത്തോടെ ചർച്ച ചെയ്തപ്പോഴാണ് ആ സത്യം പുറത്തു വന്നത്. സുഹൃത്തുക്കളിലൊരുവൻ എന്നെ പറ്റിക്കുവാനായി ഞാൻ എഴുതിയ പോലെ ഒരു പ്രണയലേഖനം എഴുതി അവളറിയാതെ അവളുടെ ബുക്കിന്നിടയിൽ വെച്ചതായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ സ്വയം മറന്ന് അവനെ അടിക്കുവാൻ ആയി കൈ ഓങ്ങി. സുഹൃത്തുക്കൾ ഇടപെട്ട് പ്രശ്നം കൂടുതൽ സങ്കീർണം ആവാതെ ഈ മഹാകാര്യം ചെയ്ത അവനൊരു താക്കീത് നൽകി, അവനോട് തന്നെ ചെയ്ത കുറ്റത്തിന് പരിഹാരം ചെയ്യുവാൻ നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്തു.

പിന്നീട് ആ കുട്ടിയെ കോളേജിൽ ഞങ്ങളാരും കണ്ടിട്ടില്ല. ദിവസങ്ങൾ പലതും കടന്നു പോയി. മനസ്സിൽ അമിതമായ ഭയം, ആകാംക്ഷ തോന്നിയ സമയങ്ങൾ. പിന്നീട് അവളുടെ കൂട്ടുകാരിയാണ് ആ ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം ഞങ്ങളെ അറിയിച്ചത്. അവൾ ഇനി കോളേജിൽ വരുകയില്ല എന്നും, എന്റേതെന്നു പറയപ്പെടുന്ന ആ ലെറ്റർ അവളുടെ കൈവശം കാണാനിടായായതിനെതുടർന്ന് അവളുടെ രക്ഷിതാക്കൾ കോളേജിൽ വരുന്നതിൽ നിന്നും അവളെ വിലക്കിയിരിക്കുകയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ആകെ തകർന്നു പോയി. ചെയ്യാത്ത കുറ്റത്തിന് ശിക്ഷ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന പാവം പെൺകുട്ടി, താങ്ങാവുന്നതിലുപരി മനക്ലെശവുമായി ഞാനും…

ഒരു തമാശയായി ഒരാൾ ചെയ്ത കാര്യം മറ്റൊരാളെ എത്രമാത്രം കഷ്ടപ്പെടുത്തി എന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ കുറ്റബോധം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്,കുറച്ചു കാലത്തേക്കെങ്കിലും….. ഞാൻ നിരപരാധി ആയിരുന്നിട്ട് പോലും….
പിന്നീട് ഒരിക്കലും ആ കുട്ടിയെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല.മാനസികമായി എന്നെ തളർത്തിയ ആ സംഭവത്തിന്‌ ഉത്തരവാദിയായ സുഹൃത്തിനെ പിന്നീടൊരിക്കൽ കാണുവാൻ ഇടയായി.ആ കുട്ടിയെ കണ്ടുവെന്നും, കാര്യത്തിന്റെ നിജസ്ഥിതി അവളെ അറിയിച്ചുവെന്നും പറഞ്ഞപ്പോൾ കുറച്ചു സമാധാനം ആയി. സത്യം ആണോ അതോ എന്നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുവൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞതാണോ എന്നറിയില്ല. ആ കുട്ടി ഇപ്പോൾ എവിടെയെങ്കിലും കുടുംബവുമായി സുഖമായി ജീവിതം നയിക്കുന്നുണ്ടാവും എന്ന് ആഗ്രഹിക്കാനെ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നിർവഹമുള്ളൂ. ഈ ലോകഗോളത്തിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും, എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച് ഇനിയുമൊരികൽ കണ്ടു മുട്ടും എന്ന പ്രത്യാശ കുറച്ചു കാലമെങ്കിലും മനസ്സിൽ കൊണ്ട് നടന്നെങ്കിലും, എന്റെ നിരപരാധിത്വം നേരിൽ കണ്ടു പറയുവാൻ സാധിച്ചില്ല എന്ന ദുഃഖം ആ കാലങ്ങളിൽ മനസ്സിനെ നോവിച്ചിരുന്നു.

പിന്നീട് 80കളിൽ മദ്രാസിൽ HMV യിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന സമയത്താണ് സ്ഥിരമായി എല്ലാ മാസവും കോഴിക്കോട് പോകാറുള്ളത്. ഒരിക്കൽ മദ്രാസിൽ വെച്ച് “ചിലന്തിവല” എന്ന മലയാളം സിനിമയുടെ പൂജക്കാണ് പ്രൊഡ്യൂസർ രഘുനാഥിന്റെ കൂടെ വളരെ സുമുഖനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനെ പരിചയപ്പെട്ടത്. കോഴിക്കോട് പൂതേരി ഹൗസിലെ രഘുകുമാർ. തബല, സിതാർ എന്നീ സംഗീത ഉപകരണങ്ങളിൽ അതീവ പ്രവീണ്യമുള്ള രഘുകുമാർ നല്ല സംഗീതഞനനും അതിലുപരി ഒരു നല്ല സഹൃദയനും ആയിരുന്നു. ധന്യ ഫിലിംസ് എന്ന ബാനറിൽ “ലിസ, സർപ്പം, ശംഖുപുഷ്പം” തുടങ്ങി നിരവധി മലയാളം സിനിമകൾ നിർമ്മിച്ചിരുന്ന രഘുകുമാറുമായി എനിക്ക് വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഒരു നല്ല സുഹൃത്ത് ബന്ധം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാൻ സാധിച്ചു എന്ന് മാത്രമല്ല, കോഴിക്കോട് പോകുമ്പോഴെല്ലാം രഘു കുമാറിന്റെ വീട്ടിൽ, പൂതേരി ഹൗസിൽ പോകുകയും പതിവായിരുന്നു. പൂതേരി ഹൗസിലെ, വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ, സംഗീതസദസ്സുകൾ മറക്കുവാൻ സാധിക്കുകയില്ല. രാത്രി വളരെ വൈകുന്നത് വരെ നീണ്ടുപോകുന്ന സംഗീത വിരുന്നുകളിൽ പല പ്രതിഭകളും പങ്കെടുക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെവച്ചാണ് ഗായകൻ സതീഷ് ബാബു, ഗിരീഷ്പുത്തഞ്ചേരി ഇവരെയെല്ലാം പരിചയപ്പെടുന്നത്. ഗിരീഷിനെ പരിചയപ്പെടുത്തി രഘുവേട്ടൻ, പിന്നീട് ഞാൻ അങ്ങനെയാണ് വിളിക്കാറുള്ളത്, പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു. “KK, ഗിരീഷിന് പാട്ടുകൾ എഴുതുവാൻ അവസരം കൊടുക്കണം, നല്ല ഭാവന യുള്ള കവിത്വം നിറഞ്ഞ ഗാനങ്ങൾ എഴുതുവാൻ ഗിരീഷിന് സാധിക്കും. ഗിരീഷിനെ വേണ്ടവിധത്തിൽ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം”. ഗിരീഷിന് വളരെപ്പെട്ടെന്നുതന്നെ HMV യിൽ ഒരവസരം ഒരുക്കി കൊടുക്കുവാൻ സാധിച്ചു എന്ന് മാത്രമല്ല, രഘുവേട്ടന്റെ സംഗീതസംവിധാനത്തിൽ ജയചന്ദ്രൻ, ചിത്ര എന്നിവർ ആലപിച്ച
” ഗാനപൂർണിമ” എന്ന ആൽബത്തിലെ ഗാനങ്ങൾ വളരെ പ്രചാരത്തിലാവുകയും, ആൽബം ഗിരീഷിന്റെ ഗാനരചന രംഗത്ത് ഒരു നാഴികക്കല്ലാവുകയും ചെയ്തു എന്ന് പറയുമ്പോൾ അതിൽ ഒട്ടും അതിശയോക്തി ഇല്ല. ” സാഗരതീരം സന്ധ്യാനേരം, ആദ്യം തമ്മിൽ കണ്ടു പിന്നെ അറിയാതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു ” എന്നീ ഗാനങ്ങൾ പ്രണയത്തിന്റെയും, പ്രണയ വിചാരങ്ങളുടെ യും വേറിട്ട ഭാവങ്ങൾ പകർന്നുതന്നവയാണ്.
” ഗാന പൂർണിമ” ഗിരീഷ് പുത്തഞ്ചേരിയുടെ സൃഷ്ടികളിൽ ഒരു പൊൻതൂവൽ ആയിരുന്നു. പിന്നീട് ഗിരീഷുമായി സഹകരിച്ച് നിരവധി ഗാനസൃഷ്ടികൾ അവതരിപ്പിക്കുവാൻ സാധിച്ചത് ഒരു നേട്ടമായി, പുണ്യമായി ഞാൻ കരുതുന്നു.

കോഴിക്കോടൻ യാത്രകളിൽ പലപ്പോഴും ബീച്ചിനടുത്തുള്ള ഒരു റസ്റ്റോറന്റിന്റെ മുന്നിൽ വിജനമായ സ്ഥലത്ത് കാർ പാർക്ക് ചെയ്തു ഞാനും രാഘവേട്ടനും മണിക്കൂറുകളോളം ഗാനങ്ങൾ കേട്ടും ആലപിച്ചും ചെലവഴിക്കുക പതിവായിരുന്നു. മിക്കവാറും ബാബുക്കായുടെ പാട്ടുകൾ തന്നെയായിരിക്കും. കൂടാതെ മെഹ്‌ദി ഹസ്സൻ, ഗുലാം അലി, ജഗ്ജിത് സിംഗ് എന്നീ ഗസൽ രാജാക്കന്മാരുടെ ഗസലുകളും. പ്രണയവും പ്രണയ നൊമ്പരങ്ങളും തന്നെ ആയിരിക്കും മിക്കവാറും ഗസലുകളുടെ പ്രമേയം. ആർത്തിരമ്പി വരുന്ന തിരമാലകളുടെ ആരവത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, കോഴിക്കോടിന്റെ സൗന്ദര്യവും സംഗീതവും ആസ്വദിച്ച് ചിലവഴിച്ച ആ രാത്രികൾ അവിസ്മരണീയങ്ങളാണ്. നമ്മൾ കോഴിക്കോടിനെ വിട്ടു വന്നാലും കോഴിക്കോട് നമ്മെ വിടുകയില്ല എന്ന് പഴമക്കാർ പറയുന്നത് വളരെ സത്യമാണ്. ഇന്ന് രഘുവേട്ടൻ ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല, ഗിരീഷും നമ്മെ വിട്ടു പോയി. പക്ഷേ അവരുടെ എല്ലാം നല്ല ഓർമ്മകൾ ഇന്നും മനസ്സിൽ തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്നു. കാലത്തിന് കാത്തുസൂക്ഷിക്കുവാനും, മനസ്സിൽ വച്ച് താലോലിക്കാനും കോഴിക്കോട് സമ്മാനിച്ച ഓർമ്മകൾ നിരവധിയാണ്. ആ നഗരവുമായി
ഒരു പ്രത്യേക അടുപ്പം അല്ലെങ്കിൽ ആത്‍മബന്ധം ഞാൻ വെച്ചു പുലർത്തിയിരുന്നു. പരിചയപ്പെട്ട പ്രതിഭകൾ പലരും കാലത്തിന്റെ യവനികക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞു പോയി. എങ്കിലും അവർ നമുക്കൊരുക്കി തന്ന അമൂല്യസൃഷ്ടികൾ ഇന്നും വാടാമലരുകൾ ആയി നമ്മുടെയെല്ലാം മനസ്സിന്റെ മലർവാടിയിൽ പൂത്തുനിൽക്കുന്നു… നിറസൗരഭ്യവുമേകി. ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവരെ മരണത്തിന്റെ കൈകളിലേക്കു വിട്ടു കൊടുക്കേണ്ടി വന്നതിലുള്ള ദുഃഖം ആ നഗരത്തിൽ ഇപ്പോഴും അലയടിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ബാബുക്കയുടെ ഗാനങ്ങളിലെ നറുനൊമ്പരങ്ങൾ പോലെ… കല്ലായിപ്പുഴയിലെ ഓളങ്ങൾ പോലെ.

കെ.കെ.മേനോൻ