ഓരോ വർഷവും നവംബർ 11-ന്, അമേരിക്കൻ സായുധ സേനയിൽ സേവനമനുഷ്ഠിച്ച ധീരരായ സ്ത്രീപുരുഷന്മാരെ ആദരിക്കുന്നതിനായി അമേരിക്കക്കാർ വെറ്ററൻസ് ഡേ (Veterans Day) ആചരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും ഇന്ന് നമ്മൾ അനുഭവിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം നിലനിർത്തുന്നതിനും അവർ നൽകിയ ധൈര്യം, അർപ്പണബോധം, ത്യാഗങ്ങൾ എന്നിവ തിരിച്ചറിയുന്ന ദിവസമാണിത്.

വെറ്ററൻസ് ഡേയുടെ ചരിത്രം ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിലേക്ക് നീളുന്നു. 1918 നവംബർ 11-ന് രാവിലെ ഒരു വെടിനിർത്തലോടെയാണ് യുദ്ധം ഔദ്യോഗികമായി അവസാനിച്ചത്. തുടക്കത്തിൽ ‘ആർമിസ്റ്റിസ് ഡേ’ (വെടിനിർത്തൽ ദിനം) എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഈ ദിനം, യുദ്ധകാലത്തും സമാധാനകാലത്തും സേവനമനുഷ്ഠിച്ച എല്ലാ അമേരിക്കൻ വെറ്ററൻമാരെയും ആദരിക്കുന്നതിനായി 1954-ൽ അന്നത്തെ യു.എസ്. പ്രസിഡന്റ് ആയിരുന്ന ഐസൻഹോവർ ‘വെറ്ററൻസ് ഡേ’ (Veterans Day) എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്തു.

അമേരിക്കയുടെ ചരിത്രത്തിലുടനീളം ദശലക്ഷക്കണക്കിന് അമേരിക്കക്കാർ ഈ സേവനത്തിനായി മുന്നോട്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്. പലരും കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വേർപിരിയൽ, അപകടകരമായ സാഹചര്യങ്ങൾ, ശാരീരിക പരിക്കുകൾ, വൈകാരിക പ്രയാസങ്ങൾ എന്നിവ സഹിച്ചു. ചിലർ ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവന്നില്ല. സ്വാതന്ത്ര്യം ഒരിക്കലും സൗജന്യമല്ലെന്നും അത് ഒരിക്കലും നിസ്സാരമായി കാണരുതെന്നും അവരുടെ ത്യാഗങ്ങൾ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. പരേഡുകൾ, ചടങ്ങുകൾ, ദേശസ്നേഹപരമായ ഒത്തുചേരലുകൾ എന്നിവ ഈ ദിവസം ആചരിക്കുന്നതിനുള്ള അർത്ഥവത്തായ മാർഗ്ഗങ്ങളാണെങ്കിലും, നമ്മുടെ കൃതജ്ഞത നവംബർ 11-ന് അപ്പുറവും നീണ്ടുനിൽക്കണം.

വെറ്ററൻമാർക്ക് അർഹമായ ബഹുമാനം, മികച്ച ആരോഗ്യപരിരക്ഷ, പാർപ്പിടം, തൊഴിലവസരങ്ങൾ, സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുമ്പോൾ ആവശ്യമായ പിന്തുണ എന്നിവ ലഭിക്കാൻ അർഹതയുണ്ട്. സൈനിക സേവനത്തിന്റെ ഭാരങ്ങളും ത്യാഗങ്ങളും പങ്കിടുന്ന കുടുംബങ്ങളെയും നാം ഓർക്കണം. സായുധ സേനയിൽ സേവനമനുഷ്ഠിച്ച എല്ലാവരെയും വെറ്ററൻസ് ഡേ ആദരിക്കുമ്പോൾ, മെയ് മാസത്തിൽ ആചരിക്കുന്ന 'മെമ്മോറിയൽ ഡേ' രാജ്യത്തിനായി സേവനം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിനിടയിൽ ജീവൻ വെടിഞ്ഞവരെ പ്രത്യേകമായി ഓർമ്മിക്കുന്നു. നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി തലമുറകളിലെ അമേരിക്കക്കാർ സഹിച്ച ത്യാഗങ്ങൾ ഈ രണ്ട് അവസരങ്ങളും നമ്മെ വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

നാല്പതിറ്റാണ്ടിലേറെയായി ഒരു ഇന്ത്യൻ-അമേരിക്കൻ പൗരൻ എന്ന നിലയിൽ, വെറ്ററൻസ് ഡേ എനിക്ക് പ്രത്യേകമായി അർത്ഥവത്താക്കിയ ഒരു വ്യക്തിപരമായ അനുഭവം പങ്കുവെക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. 1980-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ, മിഷിഗണിലെ ഡിട്രോയിറ്റിൽ (Detroit) ഇന്നർ സിറ്റിയിലുള്ള ഒരു സൂപ്പ് കിച്ചണിൽ (Soup Kitchen) ഞാൻ എല്ലാ ശനിയാഴ്ചയും രാവിലെ സന്നദ്ധസേവനം അനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നു. അന്ന് 12-ഉം 10-ഉം വയസ്സുള്ള എന്റെ രണ്ട് ചെറിയ കുട്ടികളെയും ഞാൻ കൂടെക്കൂട്ടിയിരുന്നു. മദർ തെരേസയുടെ മിഷണറീസ് ഓഫ് ചാരിറ്റിയുടെ സിസ്റ്റേഴ്സാണ് ഈ സൂപ്പ് കിച്ചൺ നടത്തിയിരുന്നത്. വീടില്ലാത്തവരും പാവപ്പെട്ടവരുമായ നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾക്ക് അവർ വിശ്വസ്തതയോടെ ചൂടുള്ള ഭക്ഷണം നൽകിപ്പോന്നു.

സിസ്റ്റേഴ്സിന്റെ വിശ്വാസവും അർപ്പണബോധവും എന്നെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചു. ഓരോ ശനിയാഴ്ചയും എത്ര സന്നദ്ധപ്രവർത്തകർ വരുമെന്ന് അവർക്ക് അറിയുമായിരുന്നില്ല, എങ്കിലും അവർ തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തി പ്രാർത്ഥനയിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ കരങ്ങളിൽ ഏൽപ്പിച്ചു, ആവശ്യമായ സഹായം ലഭിക്കുമെന്ന് ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിച്ചു. സന്നദ്ധപ്രവർത്തകർ എപ്പോഴും മുന്നോട്ടുവരുമായിരുന്നു.

ചൂടുള്ള ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ എത്തിയവരിൽ നിരവധി സൈനിക വെറ്ററൻമാരുമുണ്ടായിരുന്നു. അവരുമായി പരിചയപ്പെട്ടപ്പോൾ, ചിലർക്ക് സ്ഥിരമായ വീടുകളില്ലെന്നും മറ്റു ചിലർക്ക് ശാരീരികമോ മാനസികമോ ആയ വൈകല്യങ്ങളും സുരക്ഷിതവും താങ്ങാനാവുന്നതുമായ പാർപ്പിടം കണ്ടെത്തുന്നതിൽ ബുദ്ധിമുട്ടുകളും ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. ഒരിക്കൽ നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന് സേവനം ചെയ്ത ഈ മനുഷ്യർക്ക് അന്തസ്സും സുരക്ഷയും ജീവിക്കാൻ ഒരു വീടും അർഹതയുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നി.

ഞാൻ വെറ്ററൻസ് അഡ്മിനിസ്ട്രേഷനുമായും വെറ്ററൻമാർക്ക് പാർപ്പിടം കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കുന്ന നിരവധി സംഘടനകളുമായും ബന്ധപ്പെട്ടു. അവരുടെ സഹകരണത്തിലൂടെ പലർക്കും അനുയോജ്യമായ വീടുകൾ കണ്ടെത്താൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞു. ഒരു ചെറിയ സന്നദ്ധസേവനമായി ആരംഭിച്ചത് ക്രമേണ ശാശ്വതമായ ഒരു പ്രതിബദ്ധതയായി മാറി. ഒരു വെറ്ററന് പാർപ്പിടം കണ്ടെത്താൻ സഹായം ആവശ്യമായി വരുമ്പോൾ ഈ ഏജൻസികൾ ഇന്നും എന്നെ ബന്ധപ്പെടുന്നു. എനിക്ക് കഴിയുമ്പോഴെല്ലാം സഹായിക്കുന്നത് തുടരുന്നത് ഒരു പദവിയായി ഞാൻ കരുതുന്നു. ഇന്ന് എന്റെ സ്വന്തം വാടകവീടുകളിൽ പോലും ചില വെറ്ററൻമാർ താമസിക്കുന്നുണ്ട്. തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന് സേവനം ചെയ്തവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ചെറിയൊരു മാറ്റം വരുത്താൻ കഴിഞ്ഞതിൽ ഞാൻ ധന്യനാണെന്ന് കരുതുന്നു.

എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഇത് വെറുമൊരു സന്നദ്ധപ്രവർത്തനമായിരുന്നില്ല; കൃതജ്ഞത പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനും ഒരു അമേരിക്കൻ പൗരൻ എന്ന നിലയിലുള്ള എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം നിറവേറ്റുന്നതിനുമുള്ള വ്യക്തിപരമായ ഒരു കടമയായി ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. വെറ്ററൻസ് ഡേ എന്നത് ഒരു അവധിക്കാലമോ ദേശസ്നേഹപരമായ ചടങ്ങോ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഒരിക്കൽ നിലകൊണ്ടവർക്ക് ഇന്നും നമ്മുടെ പിന്തുണയും കാരുണ്യവും ബഹുമാനവും ലഭിക്കാൻ അർഹതയുണ്ടെന്നുള്ള ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണിത്. നമ്മൾ എല്ലാവരും സൈനിക യൂണിഫോം ധരിക്കണമെന്നില്ല, എന്നാൽ നമ്മളിൽ ഓരോരുത്തർക്കും ലളിതമായ ദയ, സേവനം, കൃതജ്ഞത എന്നിവയിലൂടെ നമ്മുടെ വെറ്ററൻമാരെ ആദരിക്കാൻ കഴിയും.

അവരുടെ ധൈര്യവും ത്യാഗങ്ങളും അവരോടൊപ്പം നിന്ന കുടുംബങ്ങളെയും നമുക്ക് ഒരിക്കലും മറക്കാതിരിക്കാം. അവർ ഒരിക്കൽ നമ്മുടെ രാജ്യത്തിനായി നിലകൊണ്ടു; ഇനി അവർക്കായി നിലകൊള്ളേണ്ടതും ദയ കാണിക്കേണ്ടതും നമ്മുടെ ചുമതലയാണ്. ഓരോ വെറ്ററനോടും അവരുടെ സേവനത്തിനും ത്യാഗത്തോടുമുള്ള സ്നേഹത്തിനും നന്ദി!

നമ്മുടെ വെറ്ററൻമാർക്കും അവരുടെ കുടുംബങ്ങൾക്കും അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾക്കും ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം ഉണ്ടാകട്ടെ!

സി. വി. സാമുവേൽ, ഡിട്രോയിറ്റ്, മിഷിഗൺ