അടുത്തിടെ എന്റെ കുട്ടികളിലൊരാൾ എന്നോട് ലളിതമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു: ഡാഡിയുടെ കൗമാരകാലം എങ്ങനെയുള്ളതായിരുന്നു?" ആദ്യമൊക്കെ അതൊരു എളുപ്പമുള്ള ചോദ്യമായി തോന്നി. എന്നാൽ ആലോചിക്കുന്തോറും ആ ചോദ്യത്തിനുള്ളിൽ എത്രത്തോളം അർത്ഥങ്ങളും ഓർമ്മകളും ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അമേരിക്കയിൽ ജനിച്ചു വളർന്ന എന്റെ മക്കൾക്കും കൊച്ചുമക്കൾക്കും കേരളത്തിലെ എന്റെ ആ പഴയകാല ജീവിതം സങ്കൽപ്പിക്കുക അത്ര എളുപ്പമായിരിക്കില്ല.

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന 1943-ലാണ് ഞാൻ ജനിച്ചത്. കേരളത്തിലെ ആനിക്കാട് എന്ന ചെറിയ ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു എന്റെ വളർച്ച. ഇന്നത്തെപ്പോലെയുള്ള സൗകര്യങ്ങളൊന്നും അന്ന് സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വൈദ്യുതിയില്ല, ആധുനിക സൗകര്യങ്ങളില്ല, ഭൗതികമായ സമ്പത്തും കുറവായിരുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ അന്ന് റേഡിയോ ഇല്ലായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ ഒന്നോ രണ്ടോ വീട്ടിൽ മാത്രമേ റേഡിയോ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. വാർത്തകളും പാട്ടുകളും കേൾക്കാൻ ആളുകൾ അവിടെ ഒത്തുകൂടും. ടെലിവിഷനെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും എന്റെ കൗമാരകാലത്ത് ഞാനൊന്ന് കണ്ടിട്ടുപോലും ഇല്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും ജീവിതം വിരസമായിരുന്നില്ല; ഓരോ ദിവസവും അർത്ഥവത്തായിരുന്നു.

ഇന്നത്തെ കുട്ടികളുടെ ജീവിതവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ എന്റെ കൗമാരകാലം അത്ര ആഡംബരമുള്ളതായിരുന്നില്ല. മലയാളം മീഡിയം സ്‌കൂളിലായിരുന്നു എന്റെ പഠനം. ദിവസവും കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം മൈലുകളോളം നടന്നാണ് ഞാൻ സ്‌കൂളിൽ പോയിരുന്നത്.

റോഡുകളൊന്നുമില്ല, പാടവരമ്പുകളിലൂടെയും ഇടവഴികളിലൂടെയും വേണമായിരുന്നു യാത്ര ചെയ്യാൻ. കനത്ത മഴയായാലും കത്തുന്ന വെയിലായാലും ആ യാത്ര മുടക്കാറില്ല. ആ നടത്തം ഞങ്ങളെ ക്ഷമയും കഠിനാധ്വാനവും പഠിപ്പിച്ചു. കൂടെ നടന്ന ആ കൂട്ടുകാരുമായി ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്ന ആഴമേറിയ സൗഹൃദങ്ങൾ അന്ന് ഉണ്ടായതാണ്.

വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളിൽ സഹായിക്കേണ്ടത് ഞങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമായിരുന്നു. പഠനത്തോടൊപ്പം തന്നെ വീട്ടിലെ കൃഷിപ്പണികളിലും ഞാൻ സഹായിച്ചിരുന്നു. പാടത്തെ പണികളായാലും മറ്റു ദൈനംദിന കാര്യങ്ങളായാലും എല്ലാവരും ഒത്തൊരുമിച്ച് ചെയ്തിരുന്നു.

പൈപ്പ് വെള്ളമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് കുടിക്കാനും കുളിക്കാനും കിണറിനെയാണ് ആശ്രയിച്ചിരുന്നത്. വീട്ടിൽ കറന്റില്ലാത്തതിനാൽ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലിരുന്നാണ് വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ പഠിച്ചിരുന്നത്. ആ വെളിച്ചം കുറവായിരുന്നെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ പഠിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിന് അതൊന്നും ഒരു തടസ്സമായില്ല. ഇത്തരം പ്രയാസങ്ങൾ ജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യം ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു.

മാതാപിതാക്കളും വലിയപ്പനും വലിയമ്മയും  സഹോദരങ്ങളും കസിൻസും എല്ലാം ഒരുമിച്ച് താമസിക്കുന്ന ഒരു വലിയ കൂട്ടുകുടുംബത്തിലായിരുന്നു ഞാൻ വളർന്നത്. വലിയ തിരക്കുള്ള വീടായിരുന്നു അത്. എങ്കിലും പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാനും കരുതാനും ആ ജീവിതം ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു. ഭക്ഷണം പങ്കുവെക്കുന്നതിലും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നതിലും എല്ലാവരും ഒന്നായിരുന്നു. കുടുംബത്തിന്റെ ഐക്യവും മുതിർന്നവരോടുള്ള ബഹുമാനവും ഞങ്ങളുടെ രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നത് അവിടെ നിന്നാണ്.

ഗ്രാമത്തിലെ പള്ളിയും സഭയും ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമായിരുന്നു. പള്ളി കേവലം ഒരു ആരാധനാലയം മാത്രമല്ല, ഞങ്ങളുടെ സാമൂഹിക ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രം കൂടിയായിരുന്നു. മുതിർന്നവരുടെ ഉപദേശങ്ങളും മാതൃകകളും ഞങ്ങളെ ശരിയായ വഴിയിൽ വളരാൻ സഹായിച്ചു. വിനയം, ഉത്തരവാദിത്തം, സത്യസന്ധത എന്നിവയുടെ പ്രാധാന്യം ആ വിശ്വാസ ജീവിതത്തിൽ നിന്നാണ് ഞങ്ങൾ പഠിച്ചത്.

തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, ആ കൗമാരകാലം ലളിതമെങ്കിലും വലിയ പാഠങ്ങളാണ് എനിക്ക് നൽകിയത്. കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഞങ്ങളെ കരുത്തരാക്കി. പരിമിതികൾക്കിടയിലും സംതൃപ്തിയോടെ ജീവിക്കാൻ ഞങ്ങൾ പഠിച്ചു. ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കാനും, കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യാനും, ബന്ധങ്ങൾക്ക് മൂല്യം നൽകാനും ആ കാലം എന്നെ പ്രാപ്തനാക്കി.

എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും ദൈവത്തിന്റെ സ്പർശനം എനിക്ക് കാണാൻ കഴിയും. അന്ന് പരിമിതികളായി തോന്നിയ പല കാര്യങ്ങളും യഥാർത്ഥത്തിൽ അനുഗ്രഹങ്ങളായിരുന്നു എന്ന് ഇന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ലളിതമായ ജീവിതത്തിലൂടെയും കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെയും ദൈവം എന്നെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും രൂപപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു.

ജീവിതത്തിൽ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം ലഭിച്ചില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ എനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം ദൈവം കൃത്യസമയത്ത് നൽകി. എന്റെ ജീവിതയാത്രയുടെ അടിസ്ഥാനം അന്ന് ലഭിച്ച ആ വിശ്വാസവും മൂല്യങ്ങളുമാണ്. ആ പഴയകാലത്തെ ഓർത്ത് ഞാൻ ദൈവത്തിന് നന്ദി പറയുന്നു. എന്റെ കർത്താവ് എത്ര വലിയവനാണ്

സി.വി സാമുവേൽ(ഡിട്രോയിറ്റ്‌ )