ചില മനുഷ്യർ വിടപറഞ്ഞാലും അവരെ വിളിച്ചിരുന്ന പേര് നമ്മുടെ മനസ്സിൽ അതേ അടുപ്പത്തോടെ ശേഷിക്കും. മോൺസിഞ്ഞോർ പീറ്റർ ഊരാളിൽ എന്ന ഔദ്യോഗിക നാമത്തിനപ്പുറം, അദ്ദേഹത്തെ അറിഞ്ഞവർക്ക് ഇന്നും അദ്ദേഹം “ഊരാളിലച്ചൻ” തന്നെയാണ്. ആ പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ ചിലർക്ക് സ്വന്തം വിദ്യാർഥിജീവിതം ഓർമവരും; മറ്റുചിലർക്ക് ഒരു പ്രസംഗമോ ഉപദേശമോ ജീവിതത്തിൽ ലഭിച്ച സഹായമോ ഓർമവരും. കാലം പിന്നിട്ടിട്ടും മങ്ങാത്ത അത്തരം ഓർമകളിലാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ യഥാർഥ സാന്നിധ്യം നിലനിൽക്കുന്നത്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം ചരമവാർഷികത്തോടനുബന്ധിച്ച് നടന്ന അനുസ്മരണങ്ങളിൽ വിദ്യാഭ്യാസസേവനവും നേതൃത്വപാടവവും പൗരോഹിത്യജീവിതവും ആദരവോടെ ഓർക്കപ്പെട്ടു. രൂപതാധികാരികളും സഭാ–സാമൂഹിക നേതാക്കളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹത്വം എടുത്തുപറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് അതു സന്തോഷവും ആശ്വാസവും നൽകുന്ന കാര്യമാണ്. എങ്കിലും ആ പ്രശംസകൾക്കിടയിൽ മനസ്സിൽ ശേഷിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്: ഇന്ന് ഇത്രയധികം ആദരിക്കപ്പെടുന്ന ആ വൈദികന്, ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അർഹമായ ആദരവും നീതിയും ലഭിച്ചിരുന്നോ?

ഉഴവൂർ സെന്റ് സ്റ്റീഫൻസ് കോളേജിന്റെ ആദ്യകാലം ഓർക്കുന്നവർക്ക് ഊരാളിലച്ചനെ മാറ്റിനിർത്തി ആ ചരിത്രം പറയാനാവില്ല. 1964-ൽ ആരംഭിച്ച കോളേജിന്റെ പ്രഥമ പ്രിൻസിപ്പലായിരുന്ന അദ്ദേഹം, ഒരു പുതിയ വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനത്തിന് ദിശയും അടിത്തറയും നൽകേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വമാണ് ഏറ്റെടുത്തത്. കോളേജിന്റെ ഔദ്യോഗിക ചരിത്രംതന്നെ അതിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് വഴികാട്ടിയ വ്യക്തികളിലൊരാളായി അദ്ദേഹത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നു.
ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കോളേജ് ഉയരുമ്പോൾ അതിനൊപ്പം അനേകം കുടുംബങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകളും ഉയരുന്നു. മക്കൾ പഠിച്ച് മുന്നേറണമെന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ ആഗ്രഹവും, തങ്ങൾക്ക് ജീവിതത്തിൽ അവസരങ്ങൾ ലഭിക്കുമെന്ന യുവതലമുറയുടെ വിശ്വാസവും ആ സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നു. ഊരാളിലച്ചന്റെ വിദ്യാഭ്യാസസേവനത്തെ ഞാൻ കാണുന്നത് ആ പ്രതീക്ഷകളോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമായാണ്.
1964 മുതൽ 1968 വരെയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വകാലത്ത് രൂപപ്പെട്ട അക്കാദമിക സംസ്കാരമാണ്, എന്റെ വിലയിരുത്തലിൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട സംഭാവന. അധ്യാപകർ ആത്മാർഥമായി പഠിപ്പിക്കണം, വിദ്യാർഥികളുടെ സമയം പാഴാകരുത്, ചുമതലകൾ കൃത്യമായി നിർവഹിക്കപ്പെടണം, വിദ്യാഭ്യാസനിലവാരത്തിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ഉണ്ടാകരുത്—ഈ ബോധ്യങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹം നൽകിയ പ്രാധാന്യം ഒരു പുതിയ കോളേജിന് ശക്തമായ തുടക്കം നൽകി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിട്ടു വീഴ്ചയില്ലാത്ത കർശനതയെ ഓർക്കുമ്പോൾ അതിനു പിന്നിലെ കരുതലും കാണണം. വിദ്യാർഥികളുടെ ഭാവിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിൽ അനാസ്ഥയ്ക്ക് ഇടമില്ലെന്ന വിശ്വാസമായിരുന്നു അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം. കോളേജിന്റെ അക്കാദമിക നിലവാരത്തിനു ചുറ്റും അദ്ദേഹം പണിയാൻ ശ്രമിച്ച സംരക്ഷണഭിത്തി, പുറത്തുനിന്നുള്ള സമ്മർദങ്ങൾക്കും വ്യക്തിതാൽപര്യങ്ങൾക്കും വിദ്യാഭ്യാസലക്ഷ്യങ്ങളെ മറികടക്കാൻ കഴിയാതിരിക്കാനായിരുന്നു.
1968-ൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രിൻസിപ്പൽ ചുമതല കോട്ടയം രൂപത അവസാനിപ്പിച്ച സംഭവം, അദ്ദേഹത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ ഓർമകളിൽ ഇന്നും വേദനയുണർത്തുന്നു എന്നാണ് അറിയാൻ കഴിയുന്നത് .താൻ വളർത്താൻ മുന്നിൽനിന്ന സ്ഥാപനത്തിൽനിന്നുള്ള ആ പടിയിറക്കം അദ്ദേഹത്തിന് കടുത്ത മാനസികവേദനയും അപമാനബോധവും നൽകിയ അനുഭവമായിരുന്നു. അതിന്റെ സാഹചര്യങ്ങൾ പൂർണമായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടണം. ഒരു നിയമനമാറ്റത്തിന്റെ തീയതി ചരിത്രത്തിൽ കുറിച്ചുവയ്ക്കാൻ എളുപ്പമാണ്; ആ തീരുമാനത്തിന്റെ മറുവശത്ത് നിന്ന മനുഷ്യന്റെ അനുഭവം മനസ്സിലാക്കാനും നാം ശ്രമിക്കണം.
തനിക്ക് തെറ്റാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളോട് ഒത്തുതീർപ്പിന് തയ്യാറാകാതിരുന്നതിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ കരുത്ത് ഞാൻ കാണുന്നത്. ചില സമ്മർദങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങിയിരുന്നെങ്കിൽ ഉഴവൂരിലെ സ്ഥാനത്ത് തുടരാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞേനെയെന്നാണ് ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ വിലയിരുത്തൽ. അതിന്റെ പൂർണമായ ചരിത്രവസ്തുതകൾ നേരിട്ടറിവുള്ളവരുടെ സാക്ഷ്യങ്ങളും ചേർത്ത് പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ സ്ഥാനങ്ങളേക്കാൾ താൻ വിശ്വസിച്ച മൂല്യങ്ങൾക്ക് വില നൽകിയ മനുഷ്യനായാണ് അദ്ദേഹം എന്റെ മനസ്സിൽ നിലകൊള്ളുന്നത്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസദർശനത്തെ അന്നത്തെ രൂപതാനേതൃത്വം വേണ്ടത്ര മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നോ? അക്കാദമിക നിലവാരം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള നിലപാടുകൾക്ക് ആവശ്യമായ പിന്തുണ നൽകിയിരുന്നോ? സ്ഥാപക പ്രിൻസിപ്പലിനെ മാറ്റുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവനകളും വികാരങ്ങളും പരിഗണിച്ചിരുന്നോ? ഇന്ന് അനുസ്മരണവേദികളിൽ ഉയരുന്ന ആദരവിനൊപ്പം ഈ ചോദ്യങ്ങൾ കേൾക്കാനുള്ള മനസ്സും ഉണ്ടാകണം.
കോട്ടയം രൂപത ഇടപെട്ട് ഊരാളിൽ അച്ഛന്റെ ഉഴവൂരിലെ ചുമതല അവസാനിച്ചതോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സേവനയാത്ര അവസാനിച്ചില്ല. 1974-ൽ അദ്ദേഹം കാഞ്ഞിരപ്പള്ളി സെന്റ് ഡൊമിനിക്സ് കോളേജിന്റെ പ്രിൻസിപ്പലായി ചുമതലയേറ്റു; 1980 വരെ ആ സ്ഥാനത്ത് തുടർന്നു. അന്ന് കോളേജ് ചങ്ങനാശ്ശേരി അതിരൂപതയുടെ കീഴിലായിരുന്നു. 1977-ൽ കാഞ്ഞിരപ്പള്ളി രൂപത രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടശേഷവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സേവനം തുടർന്നു.
സ്വന്തമായി കഴിവുറ്റ വൈദികരും അധ്യാപകരുമുള്ള മറ്റൊരു സഭാഭരണപരിധിയിലെ സ്ഥാപനത്തിന്റെ നേതൃത്വം അദ്ദേഹത്തെ ഏൽപ്പിച്ചത്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുഭവസമ്പത്തിനും വിദ്യാഭ്യാസപരമായ കഴിവുകൾക്കും ലഭിച്ച അംഗീകാരമായി കാണാം. ഉഴവൂരിൽ അവസാനിച്ച ഒരു ചുമതല മറ്റൊരിടത്ത് പുതിയ സാധ്യതയായി മാറി. “ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട കല്ല് മറ്റൊരിടത്ത് മൂലക്കല്ലായി” എന്ന ഉപമ ഇവിടെ ഓർമയിൽ വരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വകാലത്ത്, 1976-ൽ സെന്റ് ഡൊമിനിക്സ് കോളേജ് ഡിഗ്രി കോളേജായി ഉയർത്തപ്പെടുകയും പിന്നീട് മധ്യ തിരുവതാം കൂറിലെ ഏറ്റവും മികച്ച ഒരു കലാലയം ആയി അത് മാറി. മാനേജ്മെന്റിന്റെയും അധ്യാപകരുടെയും കൂട്ടായ പരിശ്രമത്തോടൊപ്പം, ഈ വളർച്ചയിൽ ഊരാളിലച്ചന്റെ നേതൃത്വത്തിനുണ്ടായ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗം ആണ് . 1968 ഇൽ ഊരാളിൽ അച്ഛനെ ഇറക്കി വിട്ട ഉഴവൂർ കോളേജ് ഇന്ന് ആ മേഖലയിലെ കുട്ടികൾ ലാസ്റ്റ് ഓപ്ഷൻ കൊടുക്കുന്ന ഒരു കോളേജ് മാത്രം ആയി നിലനിൽക്കുന്നതും , കാഞ്ഞിരപ്പിള്ളി എസ്ഡി കോളേജിന് അനുബന്ധമായി മാനേജ്മെന്റ് കോളേജ് , ലോ കോളേജ് , ഇഞ്ചിനറിങ് കോളേജ് , സോഷ്യൽ സയൻസ് കോളേജ് തുടങ്ങിയ ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ സിറ്റി തന്നെ രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും ഊരാളിൽ അച്ഛനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് മാത്രമേ കാഞ്ഞിരപ്പിള്ളിക്കാർക്ക് പറയാനാകൂ
ഉഴവൂർ കോളേജിൽ ഊരാളിൽ അച്ഛൻ സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിച്ച അക്കാദമിക സംസ്കാരം എത്രത്തോളം സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടു എന്നും അദ്ദേഹത്തെ മാറ്റിയ തീരുമാനം വിദ്യാഭ്യാസലക്ഷ്യങ്ങളെ എങ്ങനെ പ്രതിഫലിച്ചു എന്നും വിശകലനം ചെയ്യണം .
ഊരാളിലച്ചനു പകരം രൂപതാ നോമിനി ആയി നിയമിതനായ വൈദികന്റെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെയും ജീവിതവഴികൾ പിന്നീട് വ്യത്യസ്തമായി. പിൻഗാമി പ്രിൻസിപ്പാൾ കാലഘട്ടം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പൗരോഹിത്യം ഉപേക്ഷിച്ച് വിവാഹജീവിതത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. ഊരാളിലച്ചനാകട്ടെ ജീവിതാവസാനംവരെ കത്തോലിക്കാ വൈദികനായി ശുശ്രൂഷ തുടർന്നു. മറ്റൊരാളുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തെ വിധിക്കാതെതന്നെ, ഊരാളിലച്ചൻ തന്റെ പൗരോഹിത്യവിളിയോടും ബ്രഹ്മചര്യജീവിതത്തോടും പുലർത്തിയ സ്ഥിരതയെ ആദരിക്കാം. ആ ജീവിതസമർപ്പണം അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമകളിൽ അർഹമായ സ്ഥാനം നേടണം.രൂപത അല്ല താനായിരുന്നു ശരി എന്ന് അദ്ദേഹം ജീവിതം കൊണ്ട് തെളിയിച്ചു . കോട്ടയം രൂപതയിലെ ഒരു വൈദികൻ എന്നതിനപ്പുറം ഊരാളിൽ അച്ഛന്റെ രൂപത ആണ് കോട്ടയം എന്ന ഒരു വിലാസം പൊതു സമൂഹത്തിൽ ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ പ്രൗഢി തെളിയിക്കുന്നതാണ് .
ഇന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയും വിദ്യാഭ്യാസസമർപ്പണവും പ്രശംസിക്കുന്നവർക്ക്, ആ മൂല്യങ്ങൾ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് അദ്ദേഹത്തോട് എങ്ങനെ പെരുമാറിയെന്ന ചോദ്യവും അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മുൻകാല തീരുമാനങ്ങൾ പരിശോധിക്കുന്നത് സഭയോടുള്ള അനാദരവാകേണ്ടതില്ല. സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കാനും തെറ്റുണ്ടെങ്കിൽ അംഗീകരിക്കാനുമുള്ള സന്നദ്ധത സഭയുടെ ധാർമിക ശക്തിക്ക് കൂടുതൽ ആഴം നൽകും.
രേഖകളും സാക്ഷ്യങ്ങളും അദ്ദേഹത്തോട് അനീതി സംഭവിച്ചതായി വ്യക്തമാക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്മരണയ്ക്കുമുന്നിലും അദ്ദേഹത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവരോടും ക്ഷമ ചോദിക്കാൻ എന്തിനു മടിക്കണം? “അച്ചന്റെ വേദന ഞങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു; സംഭവിച്ച തെറ്റിൽ ഖേദിക്കുന്നു” എന്നൊരു സത്യസന്ധമായ വാക്ക്, ആ പഴയ ഓർമ ഇന്നും മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നവർക്ക് വലിയ ആശ്വാസമായേക്കാം.
ഇരുപത്തിയഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കുശേഷമുള്ള പ്രശംസകൾക്ക്, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഒരാൾ അനുഭവിച്ച വേദന ഇല്ലാതാക്കാനാവില്ല. അനീതി സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അനുസ്മരണപ്രസംഗങ്ങളുടെ ഭംഗികൊണ്ട് അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വവും മായുകയില്ല. എങ്കിലും സത്യസന്ധമായ അംഗീകാരത്തിനും ആത്മപരിശോധനയ്ക്കും ഇന്നും അർഥമുണ്ട്. നഷ്ടപ്പെട്ട കാലം തിരിച്ചുനൽകാനാവില്ലെങ്കിലും, ആ ചരിത്രത്തോട് നീതി പുലർത്താൻ നമുക്കു കഴിയും.
ഊരാളിലച്ചനെ അറിഞ്ഞവരുടെ തലമുറ പതുക്കെ വിടപറയുകയാണ്. അവരുടെ ഓർമകളും അനുഭവങ്ങളും കേൾക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനുമുള്ള സമയം ഇപ്പോഴാണ്. അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് നാളെ എഴുതപ്പെടുന്ന ചരിത്രത്തിൽ പ്രശംസകൾക്കൊപ്പം വേദനകളും, നേട്ടങ്ങൾക്കൊപ്പം നേരിടേണ്ടിവന്ന പ്രതിസന്ധികളും ഇടംപിടിക്കണം.
അദ്ദേഹം സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ച അക്കാദമിക സത്യസന്ധതയും ദൈവവിളിയോടുള്ള വിശ്വസ്തതയും സഹജീവികളോടുള്ള കരുണയും നാം മാനിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം ജീവിതചരിത്രത്തോടും അതേ സത്യസന്ധത പുലർത്തണം. അപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുസ്മരണം ഒരു വാർഷികച്ചടങ്ങിനപ്പുറം, നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ ഉണർത്തുന്ന ഒരു ഓർമയായി മാറും.
“നാം വാക്കിലും നാവിലും മാത്രമല്ല, പ്രവൃത്തിയിലും സത്യത്തിലും സ്നേഹിക്കണം.”— 1 യോഹന്നാൻ 3:18
ആന്റോ കണ്ടോത്ത്


