1971 നവംബർ 21 എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും അവിസ്മരണീയമായ ദിവസങ്ങളിലൊന്നായി എന്നും നിലനിൽക്കും. കയ്യിൽ വളരെ കുറച്ച് പണവും എന്നാൽ പുതിയൊരു തുടക്കത്തിനായുള്ള വലിയ സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളുമായി ഞാൻ അമേരിക്കൻ മണ്ണിൽ ആദ്യമായി കാലുകുത്തിയ ദിവസമായിരുന്നു അത്.
1971 നവംബർ 21 ഞായറാഴ്ച ന്യൂയോർക്കിലെ ജോൺ എഫ്. കെന്നഡി അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളത്തിൽ (JFK) വന്നിറങ്ങുമ്പോൾ, പോക്കറ്റിൽ വെറും പത്ത് ഡോളർ മാത്രമുള്ള ഒരു അവിവാഹിതനായ യുവാവായിരുന്നു ഞാൻ. അമേരിക്കയിൽ എനിക്ക് ബന്ധുക്കളാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; വിമാനത്താവളത്തിൽ എന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ പരിചിതമായ മുഖങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു, മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രയെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ചിത്രവുമില്ലായിരുന്നു. എന്റെ പക്കലുണ്ടായിരുന്നത് വിർജീനിയയിലെ ഹാരിസൺബർഗിലുള്ള ഒരു മേൽവിലാസവും, ഒരു കോളേജിന്റെ പേരും, അഡ്മിഷൻ ശരിയാക്കാൻ സഹായിച്ച ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ പ്രോത്സാഹനവും മാത്രമായിരുന്നു.
ഇന്നത്തെ ഈസ്റ്റേൺ മെനോനൈറ്റ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയായ 'ഈസ്റ്റേൺ മെനോനൈറ്റ് കോളേജ് ആൻഡ് സെമിനാരി'യിലേക്കായിരുന്നു എന്റെ യാത്ര. ബിരുദാനന്തര ബിരുദ പഠനത്തിനായി സ്റ്റുഡന്റ് വിസയിലാണ് ഞാൻ എത്തിയത്. വാരാന്ത്യങ്ങളിൽ പാർട്ട് ടൈം ജോലി ചെയ്യാനുള്ള അനുമതിയുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രയും ചെറിയ തുടക്കത്തിൽ നിന്നുള്ള ഈ യാത്ര, വിശ്വാസത്തിന്റെയും കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെയും സ്ഥിരോത്സാഹത്തിന്റെയും കൃതജ്ഞതയുടെയും മനോഹരമായ ഒരു കഥയായി മാറുമെന്ന് അന്ന് ഞാൻ ഒട്ടും കരുതിയിരുന്നില്ല
അമേരിക്കയിലെ ആദ്യത്തെ കുറച്ച് വർഷങ്ങൾ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. മൂന്ന് വർഷത്തെ ബിരുദാനന്തര ബിരുദ പഠനത്തിന്റെ ചെലവ് എനിക്ക് താങ്ങാനാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. പഠനം പൂർത്തിയാക്കാനും സ്വപ്നങ്ങൾ സാക്ഷാത്കരിക്കാനും കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യണമെന്നും, ത്യാഗങ്ങൾ സഹിക്കണമെന്നും, പരിമിതമായ വരുമാനത്തിനുള്ളിൽ ജീവിക്കാൻ പഠിക്കണമെന്നും ഞാൻ വേഗത്തിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ലഭ്യമായ ഏത് പാർട്ട് ടൈം ജോലികളും ഞാൻ സ്വീകരിച്ചു. റോക്കിംഗ്ഹാം മെമ്മോറിയൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ (Rockingham Memorial Hospital) ഒരു ഓർഡർലിയായി (Orderly) ജോലി ചെയ്തതായിരുന്നു എന്റെ ആദ്യ ജോലികളിലൊന്ന്. മണിക്കൂറിന് രണ്ട് ഡോളറിൽ താഴെയായിരുന്നു അന്ന് ശമ്പളം. ശാരീരികമായി ഏറെ അധ്വാനമുള്ളതും അത്ര സുഖകരമല്ലാത്തതുമായ ജോലിയായിരുന്നു അതെങ്കിലും, സത്യസന്ധമായ ഒരു ജോലിയും എന്റെ അന്തസ്സിന് കുറവാണെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല. എനിക്ക് നിറവേറ്റാൻ ഒരു സ്വപ്നവും കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ഒരു ഭാവിയും ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തത്.
അക്കാലത്ത് ഓരോ ഡോളറിനും വലിയ വിലയുണ്ടായിരുന്നു. അനാവശ്യ ചെലവുകൾക്ക് യാതൊരു പഴുതുമില്ലായിരുന്നു. ചെറിയ വരുമാനത്തിന്റെ പോലും മൂല്യം മനസ്സിലാക്കാൻ ഞാൻ പഠിച്ചു. അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെയും ഏകാന്തതയുടെയും സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളുടെയും നിമിഷങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, തോറ്റുകൊടുക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
ഒരു ക്ലാസ് മുറിക്കും നൽകാൻ കഴിയാത്ത പാഠങ്ങളാണ് ആ ആദ്യകാല പോരാട്ടങ്ങൾ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്. അച്ചടക്കം, ക്ഷമ, വിനയം, ആത്മവിശ്വാസം, നിശ്ചയദാർഢ്യം എന്നിവയുടെ പ്രാധാന്യം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. ഇന്ന് ആ പ്രയാസകരമായ വർഷങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഖേദമല്ല, മറിച്ച് നന്ദിയാണ് തോന്നുന്നത്; കാരണം ഇന്നത്തെ ഞാനായി എന്നെ രൂപപ്പെടുത്തിയത് ആ അനുഭവങ്ങളാണ്
അമേരിക്ക എനിക്ക് അവസരങ്ങൾ നൽകി, എന്നാൽ ഈ രാജ്യത്തെ എന്റെ സ്വന്തം വീടുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചത് ഇവിടുത്തെ മനുഷ്യരുടെ നന്മയാണ്. എന്റെ യാത്രയിലുടനീളം, എനിക്ക് ഏറ്റവും ആവശ്യമുള്ള സമയങ്ങളിൽ പ്രോത്സാഹനവും സൗഹൃദവും മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശവും സഹായഹസ്തവും നൽകിയ നിരവധി വ്യക്തികളുണ്ട്. ചിലർ എനിക്കായി വാതിലുകൾ തുറന്നുതന്നു, ചിലർ അവരുടെ വിഭവങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു, മറ്റു ചിലർ ശരിയായ സമയത്ത് ഒരു നല്ല വാക്ക് നൽകി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. എല്ലാവരുടെയും പേരുകൾ എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവരുടെ ദയ ഞാൻ ഒരിക്കലും മറന്നിട്ടില്ല.
എല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി, ഈ യാത്രയിലുടനീളം ദൈവത്തിന്റെ വഴിനടത്തൽ എന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. നാളെ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് അറിയാതെ പകച്ചുനിന്ന പല സന്ദർഭങ്ങളിലും, എങ്ങനെയോ ഒരു വാതിൽ തുറക്കപ്പെടുകയും, ഒരു അവസരം തെളിയുകയും, ഒരു ചുവടുകൂടി മുന്നോട്ട് വെക്കാൻ സാധിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
സ്റ്റുഡന്റ് വിസയിൽ നിന്ന് സ്ഥിരതാമസത്തിനുള്ള ഗ്രീൻ കാർഡിലേക്ക് (Green Card) എന്റെ ഇമിഗ്രേഷൻ സ്റ്റാറ്റസ് മാറാൻ നാല് വർഷത്തിലധികം സമയമെടുത്തു. ഈ രാജ്യത്ത് എത്തിയതിന് ശേഷം പതിനേഴ് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അമേരിക്കൻ പൗരത്വം നേടാനും എനിക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടായി. തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, എന്റെ പരിശ്രമം കൊണ്ട് മാത്രമല്ല ഈ നേട്ടങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായതെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. ദൈവകൃപയും, നല്ല മനുഷ്യരുടെ പിന്തുണയും, ഈ രാജ്യം നൽകിയ അവസരങ്ങളുമാണ് ഇത് സാധ്യമാക്കിയത്. എന്റെ ജീവിതം ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയ്ക്കുള്ള ഒരു സാക്ഷ്യമാണ്.
ഇന്ന് 83-ാം വയസ്സിൽ, വെറും പത്ത് ഡോളറുമായി ന്യൂയോർക്കിൽ വന്നിറങ്ങിയ ആ യുവാവിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് അത്ഭുതവും കൃതജ്ഞതയും കൊണ്ട് നിറയുന്നു. ഞാൻ സങ്കൽപ്പിച്ചതിലും എത്രയോ അധികം ജീവിതം എനിക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്നു.
സ്നേഹനിധിയായ ഭാര്യ ലില്ലിക്കുട്ടി, മകൻ ഷിബു, മകൾ ശോഭ, കൂടാതെ നാല് പ്രിയപ്പെട്ട കൊച്ചുമക്കൾ—സേവ്യർ, ബാല കെന്നഡി, റാണി, രോഹൻ എന്നിവരടങ്ങുന്ന അനുഗ്രഹീതമായ ഒരു കുടുംബമാണ് എന്റേത്. ഞങ്ങളുടെ രണ്ട് മക്കളും തങ്ങളുടെ കർമ്മമേഖലകളിൽ ഉന്നത നിലയിലെത്തുകയും ജീവിതത്തിൽ മികച്ച വിജയം നേടുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അവർ സ്വന്തമായി കുടുംബങ്ങളും കരിയറും ഭാവിയും കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നത് കാണുന്നത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹങ്ങളിലൊന്നാണ്.
ജീവിതത്തിന്റെ ഈ സായാഹ്നത്തിൽ, എന്റെ കൊച്ചുമക്കൾ എനിക്ക് നൽകുന്നത് പ്രത്യേകതരം സന്തോഷമാണ്. അവരുടെ പുഞ്ചിരിയും, പൊട്ടിച്ചിരികളും, സംഭാഷണങ്ങളും, ചോദ്യങ്ങളും, ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്ന കൊച്ചു നിമിഷങ്ങളും പണം കൊണ്ട് വാങ്ങാൻ കഴിയാത്ത നിധികളാണ്. കുടുംബത്തോടൊപ്പം പങ്കിടുന്ന സ്നേഹത്തിലാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിഫലങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നതെന്ന് അവർ എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം ഏറെ ആകാംക്ഷയോടെയും വൈകാരികതയോടെയും കാത്തിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിലൊന്നാണ്, ദൈവം അനുവദിച്ചാൽ 2027 ജനുവരി 3 ഞായറാഴ്ച കേരളത്തിലെ ആനിക്കാട് ചക്കുപറമ്പിലുള്ള എന്റെ തറവാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര.
ഞാൻ ജനിച്ചു വളർന്ന നാട് സന്ദർശിക്കാൻ എന്റെ മക്കളും കൊച്ചുമക്കളുമാണ് മുൻകൈയെടുത്തത്. 1971-ൽ അമേരിക്കയിൽ ഒരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങുന്നതിനായി അവിവാഹിതനായ യുവാവായി ഞാൻ ഇന്ത്യ വിട്ടു. ഇപ്പോൾ 55 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, എന്റെ ഭാര്യയോടും മക്കളോടും കൊച്ചുമക്കളോടുമൊപ്പം എന്റെ ബാല്യകാല ഭവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഏകദേശം 40 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് എന്റെ മക്കൾ എന്റെ ജന്മനാട് സന്ദർശിക്കുന്നത്; എന്റെ കൊച്ചുമക്കൾക്കാകട്ടെ ഇത് ആദ്യത്തെ സന്ദർശനമായിരിക്കും. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബപാരമ്പര്യം ആഘോഷിക്കുന്നതിനായി ബന്ധുക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും വിവിധ തലമുറകളെയും ഒന്നിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആനിക്കാട്ട് ഒരു 'ചക്കുപറമ്പിൽ കുടുംബസംഗമവും' ഞങ്ങൾ ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നുണ്ട്.
എന്റെ ജീവിതം ആരംഭിച്ച വീട്ടിൽ ഒരിക്കൽ കൂടി നിൽക്കുന്നതിന്റെയും, പരിചിതമായ വഴികളിലൂടെ നടക്കുന്നതിന്റെയും, ബന്ധുക്കളെയും ബാല്യകാല സുഹൃത്തുക്കളെയും കാണുന്നതിന്റെയും, എന്റെ കൊച്ചുമക്കൾക്ക് അവരുടെ പൂർവ്വികരുടെ നാട് പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുന്നതിന്റെയും സന്തോഷം എനിക്ക് വാക്കുകളിൽ വിവരിക്കാനാവില്ല.
എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഇതൊരു സാധാരണ കുടുംബ സന്ദർശനത്തേക്കാൾ എത്രയോ വലുതാണ്. ഇത് തലമുറകളുടെ സംഗമവും, നമ്മുടെ വേരുകളുടെ ആഘോഷവും, നമ്മുടെ കുടുംബ ചരിത്രവും മൂല്യങ്ങളും കൊച്ചുമക്കൾക്ക് കൈമാറാനുള്ള അമൂല്യമായ അവസരവുമാണ്. ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, അടുത്ത രണ്ട് തലമുറകളോടൊപ്പം എന്റെ ബാല്യകാല ഭവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷകരവും അർത്ഥവത്തായതുമായ നിമിഷങ്ങളിലൊന്നായിരിക്കും
കഴിഞ്ഞ അമ്പത്തിയഞ്ച് വർഷമായി, അമേരിക്ക എനിക്ക് അവസരങ്ങളുടെ ഒരു നാട് മാത്രമായിരുന്നില്ല—ഞാൻ ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുത്തതും, ഒരു കുടുംബത്തെ വളർത്തിയതും, ദൈവത്തിന്റെ സമൃദ്ധമായ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞതുമായ എന്റെ സ്വന്തം വീടാണ്. ഈ കൂടിവരവ് ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, പിന്നിട്ട വഴികളോടും, കൂടെയുള്ള പ്രിയപ്പെട്ടവരോടും, ഓരോ ചുവടിലും എന്നെ വഴിനടത്തിയ ദൈവകൃപയോടുമുള്ള കൃതജ്ഞതയാൽ എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞുകവിയുന്നു..


