ഒരു വീടുപണിയാൻ എത്ര ഇഷ്ടിക വേണം? എത്ര ചാക്ക് സിമന്റ് വേണം? എത്ര പണവും എത്ര വർഷത്തെ അധ്വാനവും വേണ്ടിവരും?

ഇതിനൊക്കെ കണക്കുണ്ടാകാം. എന്നാൽ ഒരു വീടിനുള്ളിൽ എത്ര സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും കാത്തിരിപ്പുകളും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നതിന് കണക്കുണ്ടാകുമോ?

എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വീട് വെറുമൊരു കെട്ടിടമായിരുന്നില്ല. പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും ഒരുനാൾ കുടുംബത്തോടൊപ്പം കഴിയാനായി മനസ്സിൽ പണിതുയർത്തിയ സ്വപ്നമായിരുന്നു.

പുറമേ നോക്കിയാൽ വീടിന്റെ നിർമാണം പൂർത്തിയായി. എന്നാൽ അതിനുള്ളിൽ ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ട കുടുംബജീവിതം ഇന്നും തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ അതൊരു പണിതീരാത്ത വീടായി തുടരുന്നത്.

വർഷങ്ങൾ നീണ്ട സ്വപ്നം
കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതം മെച്ചപ്പെടുത്തണം, മക്കൾക്ക് നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം നൽകണം, സ്വന്തമായി ഒരു വീട് പണിയണം. ഈ ആഗ്രഹങ്ങളുമായാണ് നാടും പ്രിയപ്പെട്ടവരെയും വിട്ട് അന്യനാട്ടിലെത്തിയത്.

അധ്വാനിച്ച ഓരോ ദിവസവും ഒരുനാൾ നാട്ടിൽ കുടുംബാംഗങ്ങളെല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് കഴിയുന്നൊരു വീട് മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു. അതിലേക്കുള്ള ആദ്യ ചുവടുവയ്പായി 2000-ൽ ഒരു സ്ഥലം വാങ്ങി. എന്നാൽ കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും സാമ്പത്തിക പരിമിതികളും കാരണം വീടുപണി തുടങ്ങാൻ പിന്നെയും വർഷങ്ങൾ കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്നു.

ഒടുവിൽ, 2024 ജൂലൈ 15-ന് വീടിന്റെ തറക്കല്ലിട്ടു.

പ്രവാസിയായതിനാൽ നിർമാണത്തിന്റെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും നേരിട്ട് ഇടപെടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. നാട്ടിലുള്ളവരെ വിശ്വസിച്ച് ചുമതലകൾ ഏൽപ്പിക്കേണ്ടിവന്നു. ഫോണിലൂടെയും ചിത്രങ്ങളിലൂടെയും ലഭിച്ച വിവരങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചായിരുന്നു പല തീരുമാനങ്ങളും.

ദൂരെയിരുന്ന് വീടുപണി നടത്തുന്നതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവിച്ചവർക്കേ പൂർണമായി മനസ്സിലാകൂ. കണക്കുകൾ വ്യക്തമാകാതിരിക്കുക, പണി വൈകുക, സാധനങ്ങളുടെ ഗുണനിലവാരത്തെക്കുറിച്ച് സംശയമുണ്ടാകുക—ഇതെല്ലാം അകലെയിരിക്കുന്നയാളുടെ ആശങ്ക കൂട്ടും.

വിശ്വാസം വേണം. അതിനൊപ്പം പണിയുടെ സമയപരിധിയും ചെലവും ഉപയോഗിക്കേണ്ട സാധനങ്ങളും സംബന്ധിച്ച വ്യക്തമായ രേഖകളും വേണം. ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ നിർമാണം പൂർത്തിയാക്കുന്നവർ നിരവധിയുണ്ട്. എങ്കിലും വർഷങ്ങളുടെ അധ്വാനത്തിലൂടെ സ്വരൂപിച്ച പണം ചെലവഴിക്കുമ്പോൾ ജാഗ്രതയും ആവശ്യമാണ്.

കടങ്ങൾക്കൊപ്പം നീളുന്ന മടക്കയാത്ര
വീടുപണി തുടങ്ങിയതോടെ സാമ്പത്തിക ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും വർധിച്ചു. മക്കളുടെ വിദ്യാഭ്യാസവും കുടുംബച്ചെലവുകളും നിലനിൽക്കെ നിർമാണത്തിനുള്ള പണം കണ്ടെത്തുക വലിയ വെല്ലുവിളിയായി.

സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ച് വരുമാനത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം വീടിനും കുടുംബത്തിനുമായി ചെലവഴിച്ചു. ചിലപ്പോൾ സുഹൃത്തുക്കളിൽനിന്നുപോലും കടം വാങ്ങേണ്ടിവന്നു. ഒരു ബാധ്യത തീർക്കുമ്പോൾ മറ്റൊന്ന് മുന്നിലെത്തും. കടങ്ങളുടെ കണക്കുകൾ നീളുന്നതിനൊപ്പം നാട്ടിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയും പിന്നിലേക്ക് നീണ്ടു.

നാട്ടിൽനിന്ന് വിളികൾ വരും. പണിക്കാർക്ക് കൂലി നൽകണം, സാധനങ്ങൾ വാങ്ങണം, അടുത്ത ഘട്ടം തുടങ്ങണം. ഓരോ ആവശ്യത്തിനുമുള്ള പണം കണ്ടെത്തേണ്ടത് വിദേശത്തിരുന്നാണ്.

ഇതിനിടയിൽ സ്വന്തം ആരോഗ്യവും വിശ്രമവും പലപ്പോഴും പിന്നിലാകും. വീട് പണിയാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിനൊപ്പം അതിൽ ജീവിക്കേണ്ട നമ്മുടെ ആരോഗ്യവും സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് ഇത്തരം അനുഭവങ്ങൾ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

വീട്ടിൽ കാത്തിരുന്നവർ
ഞാൻ വിദേശത്ത് കഴിയുമ്പോൾ കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തത് ഭാര്യയായിരുന്നു. മക്കളുടെ പഠനവും ദൈനംദിന ആവശ്യങ്ങളും വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളും പ്രതിസന്ധികളും അവൾക്ക് കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടിവന്നു.

വീടുപണിയിലും അവൾക്ക് പല ചുമതലകളുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ദൂരെയിരുന്ന് തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുമ്പോൾ നാട്ടിലെ സാഹചര്യങ്ങൾ നേരിട്ട് നേരിട്ടത് അവളാണ്. സ്വന്തം ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളും ക്ഷീണവും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും കുടുംബത്തിന്റെ കാര്യങ്ങൾ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു.

കുട്ടികൾക്ക് അച്ഛനെ ആവശ്യമുള്ള പല സമയങ്ങളിലും അവരുടെ അരികിൽ നിൽക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. സന്തോഷങ്ങളിലും സങ്കടങ്ങളിലും കൂടെയുണ്ടാകേണ്ടപ്പോൾ ഫോണിലൂടെ സംസാരിക്കേണ്ടിവന്നു.

പണം അയയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാനും ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ പണംകൊണ്ട് ഒരു അച്ഛന്റെയോ ഭർത്താവിന്റെയോ സാന്നിധ്യം പകരംവയ്ക്കാനാവില്ല.

കുടുംബത്തിനുവേണ്ടിയാണ് അകലെ കഴിയുന്നത്. എന്നാൽ അവർക്ക് ഏറ്റവും ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ അരികിലെത്താൻ കഴിയാതെ പോകുന്നു.

അമ്മയുടെ ആ ചോദ്യം
ഈ വീടിനെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ആദ്യം തെളിയുന്നത് അമ്മയുടെ മുഖമാണ്.

കാലിലെ അസുഖം കാരണം അമ്മ കിടപ്പിലായിരുന്നു. പ്രായവും രോഗവും അമ്മയുടെ ലോകത്തെ പതുക്കെ വീടിന്റെ ചുമരുകൾക്കുള്ളിലേക്ക് ചുരുക്കി. എങ്കിലും മകനെ കാണണമെന്ന ആഗ്രഹം അമ്മയുടെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അമ്മ ചോദിച്ചു:

“എല്ലാവരും എന്നെ കാണാൻ വരുന്നുണ്ട്. നീയും നിന്റെ ഇളയ അമ്മാവനും മാത്രം വരുന്നില്ല. മോനേ, നീ എന്നെ കാണാൻ എന്ന് വരും?”

മകനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹവും പരിഭവവും കാത്തിരിപ്പിന്റെ വേദനയും ആ വാക്കുകളിലുണ്ടായിരുന്നു.

അമ്മയെ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണം. അവിടെ സമാധാനത്തോടെ കഴിയാനുള്ള സൗകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കണം. അതെന്റെ വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു.

എന്നാൽ അതിനുമുമ്പേ അമ്മ യാത്രയായി.

2025 മാർച്ച് 4-ന് അമ്മ ഞങ്ങളെ വിട്ടുപോയി.

വാർത്തയറിഞ്ഞപ്പോൾ ജോലി നിർത്തി മുറിയിലെത്തി. എനിക്കറിയാവുന്നവരെ ഫോണിൽ വിളിച്ച് വിവരം അറിയിച്ചു. എന്റെ അഭാവത്തിൽ അവർ അമ്മയ്ക്ക് സ്നേഹത്തോടെ യാത്രയയപ്പ് നൽകി.

അമ്മയുടെ അവസാന നാളുകളിലും സംസ്കാരശുശ്രൂഷയിലും പങ്കെടുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അമ്മ കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിലാണെന്ന വിശ്വാസത്തിൽ ആശ്വാസം തേടുമ്പോഴും അരികിലെത്താൻ കഴിയാതിരുന്ന മകന്റെ വേദന ഉള്ളിലുണ്ട്.

“മോനേ, നീ എന്നെ കാണാൻ എന്ന് വരും?”

ആ ചോദ്യം ഇന്നും കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നു.

ദിയയുടെ മനസ്സിൽ പൂർത്തിയായ വീട്
വീടുപണിയുടെ കാലത്ത് മകൾ ദിയയുടെ മനസ്സിൽ ആ വീട് ഇതിനകം പൂർത്തിയായിരുന്നു.

സ്കൂൾ വിട്ടുവന്നാൽ അവൾ നിർമാണസ്ഥലത്തേക്ക് ഓടിയെത്തുമായിരുന്നു. ചുമരുകൾ ഉയരുന്നതും മുറികൾ രൂപപ്പെടുന്നതും അവൾക്ക് കൗതുകമായിരുന്നു. ചുമരുകൾക്ക് വെള്ളം നനച്ചുകൊടുക്കുന്നതിലും അവൾ സന്തോഷം കണ്ടെത്തി.

സ്വന്തം ഭാവനയിൽ അവൾ വീടിന്റെ ഒരു രൂപരേഖ വരച്ചു. ചുറ്റും ചെടികൾ വേണം. മീനുകളുള്ള അക്വേറിയം വേണം. പക്ഷികൾ വരണം. പൂച്ചയും നായയും ഉണ്ടാകണം.

ആ ചിത്രമെടുത്ത് അവൾ എനിക്ക് അയച്ചുതന്നു.

കടലിനക്കരെയിരുന്ന് അതു നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടത് കടലാസിലെ കുറെ വരകളായിരുന്നില്ല. മകളുടെ മനസ്സിൽ രൂപപ്പെട്ട ഒരു കുടുംബജീവിതമായിരുന്നു.

അവളോടൊപ്പം നിർമാണസ്ഥലത്തുകൂടി നടക്കാനും ഓരോ മുറിയും അവൾ കാണിച്ചുതരുന്നത് നേരിൽ കാണാനും ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ അകലെയിരുന്ന് ചിത്രം നോക്കി സന്തോഷിക്കാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.

ദിയയ്ക്ക് അമ്മൂമ്മയോടും വലിയ അടുപ്പമായിരുന്നു. അമ്മൂമ്മയ്ക്ക് പൗഡറിട്ടുകൊടുക്കാനും പൊട്ടുതൊടാനും മുടി ചീകിക്കൊടുക്കാനും അവൾക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ആ ചെറിയ പ്രവൃത്തികളിൽ അവളുടെ സ്നേഹവും കരുതലുമുണ്ടായിരുന്നു.

പുതിയ വീട്ടിൽ അമ്മൂമ്മയ്ക്കൊരു മുറി വേണം. വീൽചെയറിൽ ഇരുത്തി അമ്മൂമ്മയെ വീടിനകത്തും പുറത്തും കൊണ്ടുനടക്കണം. അതും ദിയയുടെ സ്വപ്നമായിരുന്നു.

എന്നാൽ ആ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കായി കാലം കാത്തുനിന്നില്ല. അമ്മൂമ്മയോടൊപ്പം ചെലവഴിച്ച കുറച്ചു നല്ല ദിവസങ്ങൾ ഇന്ന് അവൾക്കും വിലപ്പെട്ട ഓർമകളാണ്.

തിരികെ വാങ്ങാനാകാത്ത നിമിഷങ്ങൾ
പ്രവാസം പലർക്കും മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിതം നൽകുന്നു. എന്നാൽ അതിനായി നൽകേണ്ടിവരുന്ന വില പണംകൊണ്ട് മാത്രം അളക്കാനാവില്ല.

മക്കളുടെ വളർച്ചയിലെ ചില ഘട്ടങ്ങൾ കാണാതെ പോകുന്നു. കുടുംബത്തിലെ സന്തോഷങ്ങളിലും ദുഃഖങ്ങളിലും അരികിലുണ്ടാകാൻ കഴിയാതെ വരുന്നു. ചിലർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽപ്പോലും എത്തിച്ചേരാനാകുന്നില്ല.

സമ്പാദ്യംകൊണ്ട് വീടുപണിയാം. കുടുംബത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാം. എന്നാൽ നഷ്ടപ്പെട്ട സമയവും കൂടെയുണ്ടാകേണ്ടിയിരുന്ന നിമിഷങ്ങളും തിരികെ വാങ്ങാനാവില്ല.

വീടൊരുങ്ങി; ജീവിതം കാത്തിരിക്കുന്നു
2025 നവംബർ 16-ന് വീടിന്റെ പാലുകാച്ചൽ ചടങ്ങ് നടന്നു. വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന സ്വപ്നം യാഥാർഥ്യമായതിന്റെ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിനൊപ്പം ചില വേദനകളും.

അമ്മ യാത്രയായിട്ട് അപ്പോഴേക്കും എട്ടുമാസത്തിലേറെ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഇന്ന് ആ വീട്ടിൽ ആരും താമസിക്കുന്നില്ല. വാതിലുകൾ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കൊരാൾ വന്ന് കാര്യങ്ങൾ നോക്കിപ്പോകും. കുടുംബത്തിന്റെ ചിരിയും സംസാരവും നിറയുമെന്ന് കരുതിയ മുറികളിൽ ഇപ്പോൾ നിശ്ശബ്ദതയാണ്.

ഒരു വീട് പണിയാൻ വർഷങ്ങൾ വേണ്ടിവന്നേക്കാം. എന്നാൽ അതിനുള്ളിൽ ഒരുമിച്ചുള്ള ജീവിതം തുടങ്ങാൻ ചിലപ്പോൾ അതിലേറെ കാത്തിരിക്കേണ്ടിവരും.

പണത്തിനും അധ്വാനത്തിനും കണക്കുണ്ട്. പ്രിയപ്പെട്ടവരോടൊപ്പം നഷ്ടപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങൾക്ക് പകരംവയ്ക്കാൻ മറ്റൊന്നുമില്ല.

വീടിന്റെ പണി തീർന്നു. അതിനുള്ളിൽ ഞങ്ങൾ സ്വപ്നം കണ്ട ജീവിതം ഇനിയും കാത്തിരിപ്പിലാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ അതിപ്പോഴും പണിതീരാത്ത വീടാകുന്നത്.